Çöküntü – Oktay Yıldırım

Şehirler kin güder,
puslu toprakların avuçlarına
Alınır zayıflar alayla ayak altına
Güçlüler övülür tutulurken el üstünde

Karanlık ve sonsuz bir vadide dönerken alem
Toprağa doğru kafalarını bastırır ölüm,
Gölgesini düşürür çığlığının,
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayanların
Arsızca sırıtan yüzlerine

Baharları geçmiştir artık buruk
Görkemli kederleri derin daha da derin
Issızlığın dehşeti çökerken omuzlarına
Hiç yaşamamışçasına

Hiç yaşamamışçasına ölenlerin.