Lisa – Oktay Yıldırım

I

Yıldızları getirdim
Pencereni aç Lisa.
Yıldızları diyorum,
Duyuyor olmalısın.

İncelmiş ve kararmış
Ve biraz kırgınlık dolu
Tıpkı gözlerin gibi
Uyuyor olmalısın.

Ölümün kanatları göğsümde çırpınıyor
Çatlamış damarımda gezinen göz yaşın var
Sanki her tebessümün tahammülü sınıyor
Şimdi ayak izlerin üstünde incelen kar
Çığlığınla eridi, bu ne demektir Lisa.
Şimdi yalnız gerçeği
Yıldızların altında
Gerçeği söyle bana
Gülüyor olmalısın.

Bir anlama gelmeli yaşadığım acılar
Ne olur yüzüme bak
Çoğaldıkça dağılan
Buldukça yitirilmiş
Tıpkı bir gerçek gibi
Hüznünü geçir bana
Ve ellerini göğe aç

 
II

Bende seni sevmiyorum Lisa
Diyebilirdim.
Rüzgarın dağıttığı saçlarınla,
Meydan okur gibi güneşe karşı
Işıl ışıl Gülümsemesen.

 
III

Beni sevebilirdin Lisa
Kırmızı katedralin tozlu basamağında
Tanrı çan sesleriyle gönlünü çelip
Onu da ben yarattım demeseydi.